คุณกำลังอ่านแบบไม่ได้เข้าสู่ระบบ — อ่านได้ครบทุกอย่าง แต่ความก้าวหน้าและรอบทบทวนจะไม่ถูกบันทึก
เล่ม 2 · บทที่ 9 · ประมาณ 120 นาที
ตะวาบิอฺ คำที่แตกจากราก และกริยา ظَنَّ
اَلتَّوَابِعُ وَالْأَسْمَاءُ الْمُشْتَقَّةُ وَظَنَّ وَأَخَوَاتُهَا
คำสี่ชนิดที่ไม่ต้องคิดหาอิอฺรอบเอง เพราะยืมจากคำข้างหน้า · แม่พิมพ์ที่เหลือของเครื่องจักรราก–แม่พิมพ์ · และกริยาที่ทำให้คำสองคำเป็น نَصْب พร้อมกัน
จบบทนี้แล้ว คุณจะทำอะไรได้
- อธิบายได้ว่า تَابِع คืออะไร และบอกได้ว่าทำไมอิอฺรอบของมันจึงถูกตัดสินไว้ล่วงหน้าแล้ว
- แยก نَعْت / مَعْطُوف / تَوْكِيد / بَدَل ออกจากกันได้ในอายะฮฺจริง
- ใช้การทดสอบ “ลบคำหน้าออก” เพื่อแยก بَدَل จาก نَعْت และ عَطْف بَيَان
- ตามลูกโซ่ عَطْف ยาว ๆ ในอายะฮฺได้ และใช้สระท้ายคำตัดสินว่าคำไหนเกาะคำไหน
- อ่านแม่พิมพ์ของ اَلْأَسْمَاءُ الْمُشْتَقَّة ทั้งแปดชนิด และผลิตคำจากรากตามแม่พิมพ์ได้
- ใช้ اِسْمُ التَّفْضِيل ได้ถูกต้องทั้งสามกรณี — กับ مِنْ, ใน إِضَافَة, และแบบลอย
- วิเคราะห์ประโยคของ ظَنَّ وَأَخَوَاتُهَا โดยติดป้าย مَفْعُول بِهِ أَوَّل และ مَفْعُول بِهِ ثَانٍ ได้ถูกต้อง
คำศัพท์ที่ต้องรู้ก่อน
เราจะใช้คำเหล่านี้ตลอดทั้งบท ดูผ่าน ๆ ก่อนได้ ไม่ต้องท่องตอนนี้ — เดี๋ยวจะได้เจอซ้ำจนจำเอง
تَابِع คำที่เดินตาม — คำนามที่รับอิอฺรอบจากคำข้างหน้า ไม่ใช่จากหน้าที่ของตัวเอง
ตาบิอฺ tābi‛ พหูพจน์ تَوَابِع
مَتْبُوع คำที่ถูกตาม — คำข้างหน้าที่ تَابِع ลอกอิอฺรอบมา
มัตบูอฺ matbū‛
نَعْت คำขยาย (อีกชื่อคือ صِفَة) ต้องตรงกับคำนาม สี่อย่าง
นะอฺต์ na‛t พหูพจน์ نُعُوت
مَعْطُوف คำที่ถูกเชื่อมเข้ามาด้วยอักษรเชื่อม เช่น وَ فَ ثُمَّ أَوْ
มะอฺฏูฟ ma‛ṭūf
مَعْطُوفٌ عَلَيْهِ คำที่ถูกเกาะ — คำที่อยู่ก่อนอักษรเชื่อม และเป็นเจ้าของอิอฺรอบต้นทาง
มะอฺฏูฟุน อะลัยฮิ ma‛ṭūf ‛alayh
بَدَل คำแทน — คำนามที่เข้ามาแทนคำก่อนหน้า ทั้งก้อน บางส่วน หรือในเชิงนามธรรม
บะดัล badal พหูพจน์ أَبْدَال
مُبْدَلٌ مِنْهُ คำที่ถูกแทน — คำที่อยู่ข้างหน้า بَدَل
มุบดะลุน มินฮุ mubdal minhu
عَطْفُ الْبَيَان คำอธิบายชื่อ — ตัวหนึ่งที่คล้าย بَدَل มาก ทำหน้าที่ระบุให้ชัดว่าใครคือใคร
อัฏฟุลบะยาน ‛aṭf al-bayān
تَوْكِيد การย้ำ — ซ้ำคำเดิม หรือใช้คำเฉพาะอย่าง كُلّ نَفْس أَجْمَع เพื่อเน้น
เตากีด tawkīd
مُشْتَقّ คำที่ “แตกออก” มาจากกริยา — คำนามที่ยังมีกลิ่นของการกระทำอยู่
มุชตักกฺ mushtaqq พหูพจน์ مُشْتَقَّات
جَامِد คำนามแข็ง — ไม่ได้แตกมาจากกริยา เช่น حَجَر (หิน) رَجُل (ผู้ชาย)
ญามิด jāmid
اَلصِّفَةُ الْمُشَبَّهَة คำคุณศัพท์แท้ที่แตกจากกริยาไม่มีกรรม บอกคุณสมบัติ “ถาวร” เช่น كَرِيم عَظِيم
อัศศิฟะฮ์ อัลมุชับบะฮะฮ์ al-ṣifah al-mushabbahah
اِسْمُ التَّفْضِيل คำเปรียบเทียบ รูป أَفْعَل เช่น أَكْبَر أَحْسَن أَعْلَم
อิสมุตตัฟฎีล ism al-tafḍīl
صِيغَةُ الْمُبَالَغَة รูปเข้มข้น — ทำสิ่งนั้นมาก ทำเป็นนิสัย เช่น غَفَّار (ผู้ทรงอภัยเสมอ)
ศีเฆาะฮ์ อัลมุบาละเฆาะฮ์ ṣīghat al-mubālaghah
اِسْمُ الْآلَة ชื่อเครื่องมือ ขึ้นต้นด้วย مِـ เช่น مِفْتَاح (กุญแจ) مِيزَان (ตาชั่ง)
อิสมุลอาละฮ์ ism al-ālah
اِسْمُ الظَّرْف ชื่อเวลาหรือสถานที่ของการกระทำ รูป مَفْعَل / مَفْعِل เช่น مَسْجِد مَطْلَع
อิสมุซซ็อรฟ์ ism al-ẓarf
مَفْعُولٌ بِهِ ثَانٍ กรรมตัวที่สอง — คำที่บอก “ว่าเป็นอะไร” เกี่ยวกับกรรมตัวแรก
มัฟอูล บิฮิ ษานิน maf‛ūl bihi thānin
ظَنَّ وَأَخَوَاتُهَا ظَنَّ และพี่น้อง — กลุ่มกริยาที่รับกรรมสองตัว ทั้งคู่เป็น نَصْب
ซ็อนนะ วะอะเคาะวาตุฮา ẓanna wa-akhawātuhā
ภาษาไทยกับภาษาอาหรับ ตรงนี้ต่างกันอย่างไร
8 หัวข้อ · แบบฝึกหัด 26 ข้อ