ลิซาน

คุณกำลังอ่านแบบไม่ได้เข้าสู่ระบบ — อ่านได้ครบทุกอย่าง แต่ความก้าวหน้าและรอบทบทวนจะไม่ถูกบันทึก

เล่ม 2 · บทที่ 3 · ประมาณ 130 นาที

กริยาไม่สมบูรณ์ — กริยาที่มีอักษรอ่อน

اَلْفِعْلُ الْمُعْتَلُّ

เรื่องเดียว สามตำแหน่ง — و หรือ ي ที่ไปนั่งอยู่ในจุดที่ภาษาอาหรับออกเสียงไม่ไหว แล้วคำก็ปรับตัวเองเพื่อเอาตัวรอด

จบบทนี้แล้ว คุณจะทำอะไรได้

  • อธิบายได้ว่า اَلْفِعْلُ الْمُعْتَلّ คืออะไร และแยกสามชนิดของมันได้จาก “ตำแหน่งของอักษรอ่อนในราก” ไม่ใช่จากการท่องจำหน้าตา
  • ทำนายรูป مُضَارِع และ أَمْر ของ اَلْمِثَال ได้เอง เมื่อเห็นแค่รูป مَاضِي
  • หา “อักษรกลางตัวจริง” ของ اَلْأَجْوَف ได้ และผันรูปอดีตที่หดสั้น (قُمْتُ / سِرْتُ / خِفْتُ) ได้ถูกต้อง
  • อธิบายได้ว่าทำไมอักษรอ่อน “หาย” ในสถานะ جَزْم และหาสระที่เหลือไว้เป็นร่องรอยได้ (لَمْ يَقُلْ، لَمْ يَرْمِ)
  • แยก اَلنَّاقِص ทั้งสามพันธุ์ (يَدْعُو / يَرْمِي / يَلْقَى) และผัน مُضَارِع ของแต่ละพันธุ์ได้
  • ผัน اَلْأَجْوَف และ اَلنَّاقِص ในสถานะ نَصْب ได้ และรู้ว่าเมื่อไรรูปไม่เปลี่ยนเลยเพราะ اَلتَّعَذُّر
  • จำแนก لَفِيفٌ مَفْرُوق، لَفِيفٌ مَقْرُون และ اَلْمَهْمُوزُ وَالنَّاقِص ได้ และรู้ว่าคำสั่งตัวเดียว قِ มาจากไหน
  • ติดป้ายอิอฺรอบ (สถานะ + หน้าที่) ให้กริยาที่มีอักษรอ่อนในอายะฮฺจริงได้ รวมถึงกริยาที่อยู่ในสถานะ جَزْم

คำศัพท์ที่ต้องรู้ก่อน

เราจะใช้คำเหล่านี้ตลอดทั้งบท ดูผ่าน ๆ ก่อนได้ ไม่ต้องท่องตอนนี้ — เดี๋ยวจะได้เจอซ้ำจนจำเอง

اَلْفِعْلُ الْمُعْتَلُّ กริยาที่มีอักษรอ่อนอยู่ในราก — “กริยาที่ป่วย”
อัลฟิอ์ลุล มุอ์ตัลลฺ al-fi‛l al-mu‛tall พหูพจน์ اَلْأَفْعَالُ الْمُعْتَلَّةُ
حَرْفُ عِلَّةٍ อักษรอ่อน — คือ و และ ي (และ ا ที่แปลงมาจากสองตัวนี้)
ฮัรฟุ อิลละฮ์ ḥarf ‛illah พหูพจน์ حُرُوفُ الْعِلَّةِ

คำว่า عِلَّة แปลตรงตัวว่า “โรค” ชาวอาหรับมองว่าอักษรสองตัวนี้ทำให้คำ “ป่วย” คือออกเสียงลำบาก

اَلْفِعْلُ الْمِثَالُ กริยาที่อักษรอ่อนอยู่ตำแหน่งแรก (ف) เช่น وَعَدَ
อัลฟิอ์ลุล มิษาล al-fi‛l al-mithāl
اَلْفِعْلُ الْأَجْوَفُ กริยาที่อักษรอ่อนอยู่ตำแหน่งกลาง (ع) เช่น قَالَ — คำว่า أَجْوَف แปลว่า “กลวง”
อัลฟิอ์ลุล อัจญ์วัฟ al-fi‛l al-ajwaf
اَلْفِعْلُ النَّاقِصُ กริยาที่อักษรอ่อนอยู่ตำแหน่งท้าย (ل) เช่น دَعَا — คำว่า نَاقِص แปลว่า “ขาด ไม่ครบ”
อัลฟิอ์ลุน นากิศ al-fi‛l al-nāqiṣ
لَفِيفٌ مَفْرُوقٌ รากที่มีอักษรอ่อนสองตัว “แยกกัน” คือหัวกับท้าย เช่น وَقَى
ละฟีฟ มัฟรูก lafīf mafrūq
لَفِيفٌ مَقْرُونٌ รากที่มีอักษรอ่อนสองตัว “ติดกัน” คือกลางกับท้าย เช่น كَوَى
ละฟีฟ มักรูน lafīf maqrūn
أَلِفٌ مَقْصُورَةٌ อะลิฟที่เขียนรูป ى ท้ายคำ — จริง ๆ คืออะลิฟ ไม่ใช่ ي
อะลิฟ มักศูเราะฮ์ alif maqṣūrah
أَلِفٌ مَمْدُودَةٌ อะลิฟรูปตรง ا ที่โผล่กลางคำ เช่นใน قَالَ ซึ่งซ่อน و ตัวจริงไว้ข้างใน
อะลิฟ มัมดูดะฮ์ alif mamdūdah
اَلتَّعْلِيلُ หลักที่ 4 จากบทที่ 1 — ฟัตฮะฮฺ + و/ي กลายเป็นอะลิฟ
อัตตะอ์ลีล al-ta‛līl
اَلتَّعَذُّرُ หลักที่ 5 — เป็นไปไม่ได้เลยที่จะวางสระบนอะลิฟ สระจึงหายไปเฉย ๆ
อัตตะอัซซุร al-ta‛adhdhur
اَلثِّقْلُ หลักที่ 6 — “ความหนัก” บางสระวางบน ي หรือ و แล้วออกเสียงลำบาก จึงถูกตัด
อัษษิกลฺ al-thiql
اَلْمَهْمُوزُ กริยาที่มีฮัมซะฮฺเป็นอักษรราก เช่น أَخَذَ، سَأَلَ، قَرَأَ
อัลมะฮ์มูซ al-mahmūz
اَلْمُعْتَلُّ الْآخِرِ กริยาที่ลงท้ายด้วยอักษรอ่อน — เป็นชื่อแถวหนึ่งในตารางอิอฺรอบ
อัลมุอ์ตัลลุล อาคิร al-mu‛tall al-ākhir
اَلصَّحِيحُ الْآخِرِ กริยาที่ลงท้ายด้วยอักษรแข็งปกติ — รับสุกูนได้ตามปกติเมื่อ جَزْم
อัศเศาะฮีฮุล อาคิร al-ṣaḥīḥ al-ākhir
حَذْفُ حَرْفِ الْعِلَّةِ “การตัดอักษรอ่อนทิ้ง” — เครื่องหมายของสถานะ جَزْم สำหรับกริยาที่ลงท้ายด้วยอักษรอ่อน
ฮัซฟุ ฮัรฟิล อิลละฮ์ ḥadhf ḥarf al-‛illah
اَلْأَفْعَالُ الْخَمْسَةُ กริยาห้ารูป (يَفْعَلَانِ، تَفْعَلَانِ، يَفْعَلُونَ، تَفْعَلُونَ، تَفْعَلِينَ) ที่ใช้ “นูนอยู่/นูนหาย” แทนสระ
อัลอัฟอาลุล ค็อมซะฮ์ al-af‛āl al-khamsah

ภาษาไทยกับภาษาอาหรับ ตรงนี้ต่างกันอย่างไร

8 หัวข้อ · แบบฝึกหัด 28 ข้อ