คุณกำลังอ่านแบบไม่ได้เข้าสู่ระบบ — อ่านได้ครบทุกอย่าง แต่ความก้าวหน้าและรอบทบทวนจะไม่ถูกบันทึก
เล่ม 2 · บทที่ 1 · ประมาณ 80 นาที
หลักการสำคัญของวิชาศ็อรฟ์
اَلصَّرْف
เจ็ดหลักที่เปลี่ยน “ข้อยกเว้นเป็นร้อยข้อ” ให้เหลือกฎไม่กี่ข้อ — บทที่สั้นที่สุดของเล่ม 2 และเป็นบทที่ทำให้อีกสามบทถัดไปเป็นไปได้
จบบทนี้แล้ว คุณจะทำอะไรได้
- อธิบายได้ว่า اَلصَّرْف คืออะไร ทำงานกับอะไร และทำไมมันไม่เปลี่ยนไวยากรณ์หรือความหมายของคำเลย
- อ่านคำที่เปลี่ยนรูปเป็นคู่ “รูปที่ควรจะเป็น → รูปจริง” ได้ แทนที่จะท่องมันเป็นข้อยกเว้นทีละคำ
- ใช้หลักที่ 1 และ 2 กับฮัมซะฮ์ได้ — سَأَلَ ← سَلْ، أَأْكُلُ ← آكُلُ، إِئْمَان ← إِيمَان
- อธิบาย إِدْغَام ได้ทั้งในกริยารากซ้ำ (يَضْرُرُ ← يَضُرُّ) และในตระกูลที่ 8 (اِصْتَبَرَ ← اِصْطَبَرَ)
- ใช้ تَعْلِيل กับอักษรอ่อนได้ครบทั้งห้าแบบของหนังสือ
- บอกได้ว่าสระที่หายไปบนอะลิฟคือ اَلتَّعَذُّر และสระที่หายไปบนยาอ์/วาวคือ اَلثِّقْل และคำนั้นยังคง مُعْرَب อยู่
- อธิบายการเพิ่มและการลบอักษร ت ได้ — تَتَنَزَّلُ ← تَنَزَّلُ และ اِوْتَقَى ← اِتَّقَى
- อ่านอายะฮฺจริงแล้วชี้ได้ว่าคำไหนถูกหลักข้อใดของศ็อรฟ์เปลี่ยนรูป
คำศัพท์ที่ต้องรู้ก่อน
เราจะใช้คำเหล่านี้ตลอดทั้งบท ดูผ่าน ๆ ก่อนได้ ไม่ต้องท่องตอนนี้ — เดี๋ยวจะได้เจอซ้ำจนจำเอง
اَلصَّرْف วิชาว่าด้วยการเปลี่ยนรูปของคำ เพื่อให้ออกเสียงง่ายขึ้น
อัศ-ศ็อรฟ์ al-ṣarf
คู่กับ اَلنَّحْو (ไวยากรณ์) ที่คุณเรียนมาทั้งเล่ม 1 — นะฮฺวูดูท้ายคำ ศ็อรฟ์ดูตัวคำ
تَخْفِيف การทำให้เบา — ลบอักษรตัวหนึ่งทิ้งเพื่อให้ออกเสียงง่ายขึ้น
ตัคฟีฟ takhfīf
حَرْفُ عِلَّة อักษรอ่อน คือ ا و ي สามตัวนี้ที่เปลี่ยนรูปได้ง่ายที่สุด
หัรฟุ อิลละฮ์ ḥarf ‛illah พหูพจน์ حُرُوفُ الْعِلَّة
هَمْزَة เสียงกักเส้นเสียง ء — เสียงที่ “หนัก” ที่สุดในภาษาอาหรับ
ฮัมซะฮ์ hamzah
هَمْزَةُ الْوَصْل ฮัมซะฮ์ช่วยขึ้นต้นคำ มีไว้เพื่อให้เริ่มออกเสียงคำที่ขึ้นต้นด้วยสุกูนได้ ถ้าไม่จำเป็นก็หายไป
ฮัมซะตุลวัศล์ hamzat al-waṣl
إِدْغَام การกลืนอักษรสองตัวที่ติดกันให้เหลือตัวเดียวที่มีชัดดะฮ์
อิดฆอม idghām
شَدَّة เครื่องหมาย ــّـ ที่บอกว่าอักษรตัวนั้นคืออักษรสองตัวซ้อนกัน
ชัดดะฮ์ shaddah
اَلْفِعْلُ الْمُضَاعَف กริยาที่รากตัวที่ 2 กับตัวที่ 3 เป็นอักษรเดียวกัน เช่น مَدَّ (ราก م-د-د)
อัลฟิอ์ลุลมุฎออัฟ al-fi‛l al-muḍā‛af
اَلْفِعْلُ الْمَهْمُوز กริยาที่มีฮัมซะฮ์เป็นรากตัวใดตัวหนึ่ง เช่น أَكَلَ، سَأَلَ
อัลฟิอ์ลุลมะฮ์มูซ al-fi‛l al-mahmūz
تَعْلِيل การเปลี่ยนอักษรอ่อนที่มีสระนำหน้า — หลักที่ยาวที่สุดของบทนี้
ตะอ์ลีล ta‛līl
اَلتَّعَذُّر “ความเป็นไปไม่ได้” — ปากมนุษย์วางสระบนอะลิฟไม่ได้เลย สระจึงหายไปทั้งตัว
อัต-ตะอัซซุร al-ta‛adhdhur
اَلثِّقْل “ความหนัก” — ไม่ถึงกับเป็นไปไม่ได้ แต่หนักเกินไป สระจึงถูกตัดทิ้ง
อัษ-ษิกล์ al-thiql
أَلِفٌ مَقْصُورَة อะลิฟที่เขียนด้วยรูป ى เช่นใน مُوسَى، فَتَى — เป็นอะลิฟจริง ไม่ใช่ยาอ์
อะลิฟ มักศูเราะฮ์ alif maqṣūrah
اَلِاسْمُ الْمَنْقُوص คำนามที่ลงท้ายด้วยยาอ์นำหน้าด้วยกัสเราะฮ์ เช่น الْقَاضِي ซึ่งกลายเป็น قَاضٍ เมื่อไม่มี الـ
อัลอิสมุลมันกูศ al-ism al-manqūṣ
حُرُوفُ الِاسْتِعْلَاء อักษรหนัก 7 ตัว คือ خ ص ض ط ظ غ ق ที่เหลือถือเป็นอักษรเบา
หุรูฟุลอิสติอ์ลาอ์ ḥurūf al-isti‛lā’
مَصْدَر คำนามกริยา — คุณเรียนมาแล้วในเล่ม 1 บทนี้จะเห็นว่าศ็อรฟ์ก็เข้าไปเปลี่ยนรูปมันเหมือนกัน
มัศดัร maṣdar พหูพจน์ مَصَادِر
ภาษาไทยกับภาษาอาหรับ ตรงนี้ต่างกันอย่างไร
7 หัวข้อ · แบบฝึกหัด 23 ข้อ