ลิซาน

คุณกำลังอ่านแบบไม่ได้เข้าสู่ระบบ — อ่านได้ครบทุกอย่าง แต่ความก้าวหน้าและรอบทบทวนจะไม่ถูกบันทึก

เล่ม 1 · บทที่ 10 · ประมาณ 100 นาที

คำกริยาคำสั่ง อิอฺรอบของคำกริยา และกาลอนาคต

اَلْفِعْلُ الْأَمْرُ وَإِعْرَابُ الْأَفْعَال

เก้าบทที่ผ่านมาคุณเรียนว่าสระท้ายของ “คำนาม” บอกหน้าที่ บทนี้เครื่องเดียวกันนั้นถูกยกไปวางบน “คำกริยา” — พร้อมช่องที่สี่ที่ชื่อ جَزْم ซึ่งมีแต่คำกริยาเท่านั้นที่เข้าได้

จบบทนี้แล้ว คุณจะทำอะไรได้

  • อธิบายได้ว่าทำไมคำกริยาก็มีอิอฺรอบเหมือนคำนาม และทำไมช่องที่สี่ของคำกริยาจึงชื่อ جَزْم ไม่ใช่ جَرّ
  • แยกได้ว่าคำกริยาใดเป็น مُعْرَب (เปลี่ยนท้ายได้) และคำกริยาใดเป็น مَبْنِيّ (ท้ายตายตัว)
  • อ่านสัญญาณของ نَصْب และ جَزْم ได้ทั้งสองแบบ — ฟัตฮะฮฺ/สุกูน กับ การตัดนูนใน الْأَفْعَالُ الْخَمْسَة
  • จำแนกอักษรได้ว่าตัวใดบังคับ نَصْب ตัวใดบังคับ جَزْم และหาอักษรตัวนั้นเจอในอายะฮฺจริง
  • สร้าง الْفِعْلُ الْأَمْر จากคำกริยาปัจจุบันได้ด้วยขั้นตอนห้าขั้น แล้วผันครบทั้งห้ารูป
  • แยก لَا الناهية (لَا تَفْعَلْ “อย่าทำ”) ออกจาก لَا النافية (لَا تَفْعَلُ “คุณไม่ทำ”) ได้จากสระท้ายเพียงตัวเดียว
  • ใช้ لَامُ الْأَمْر สั่งบุรุษที่หนึ่งและที่สามได้ และแยกมันออกจาก لَامُ التَّوْكِيد
  • บอกกาลอนาคตด้วย سَـ และ سَوْفَ ได้ และรู้ว่าทั้งสองตัวไม่แตะอิอฺรอบของคำกริยาเลย

คำศัพท์ที่ต้องรู้ก่อน

เราจะใช้คำเหล่านี้ตลอดทั้งบท ดูผ่าน ๆ ก่อนได้ ไม่ต้องท่องตอนนี้ — เดี๋ยวจะได้เจอซ้ำจนจำเอง

اَلْفِعْلُ الْأَمْر คำกริยาคำสั่ง เช่น اِعْمَلْ “จงทำ”
อัลฟิอฺลุลอัมร์ al-fi‛l al-amr

เป็น مَبْنِيّ เสมอ และมีเฉพาะบุรุษที่สองเท่านั้น

جَزْم สภาพอิอฺรอบที่สี่ — มีเฉพาะคำกริยาปัจจุบัน สัญญาณคือสุกูนหรือการตัดนูน (แอปนี้ใช้สีเหลืองอำพัน)
ญัซม์ jazm พหูพจน์ جَوَازِم
مَجْزُوم คำกริยาที่ถูกทำให้อยู่ในสภาพ جَزْم
มัจซูม majzūm
مَبْنِيّ คำที่ท้ายไม่เปลี่ยนตามอิอฺรอบ — คำกริยาอดีตและคำกริยาคำสั่งเป็นแบบนี้
มับนีย์ mabnī
حَرْفُ النَّصْب อักษรที่บังคับคำกริยาปัจจุบันให้เป็น نَصْب เช่น أَنْ لَنْ كَيْ
ฮัรฟุนนัศบ์ ḥarf al-naṣb พหูพจน์ حُرُوفُ النَّصْب
حَرْفُ الْجَزْم อักษรที่บังคับคำกริยาปัจจุบันให้เป็น جَزْم เช่น لَمْ لَا إِنْ
ฮัรฟุลญัซม์ ḥarf al-jazm พหูพจน์ حُرُوفُ الْجَزْم
اَلْأَفْعَالُ الْخَمْسَة คำกริยาห้ารูปที่ลงท้ายด้วยนูน — يَفْعَلَانِ تَفْعَلَانِ يَفْعَلُونَ تَفْعَلُونَ تَفْعَلِينَ
อัลอัฟอาลุลค็อมซะฮ์ al-af‛āl al-khamsah
حَذْفُ النُّون การตัดนูนทิ้ง — เป็นสัญญาณของ نَصْب และ جَزْم ในคำกริยาห้ารูปนั้น ไม่ใช่การพิมพ์ตก
ฮัซฟุนนูน ḥadhf al-nūn
نُونُ النِّسْوَة นูนของพหูพจน์เพศหญิง (يَفْعَلْنَ تَفْعَلْنَ) — ไม่เคยถูกตัดในสภาพใดเลย
นูนุนนิสวะฮ์ nūn al-niswah
لَامُ الْأَمْر ลามคำสั่ง ใช้สั่งบุรุษที่หนึ่งและที่สาม เป็น حَرْف جَزْم เช่น فَلْيَعْمَلْ “ก็จงให้เขาทำ”
ลามุลอัมร์ lām al-amr
لَا النَّاهِيَة ลาห้าม “อย่า…” เป็น حَرْف جَزْم เช่น لَا تَحْزَنْ “อย่าเศร้า”
ลาอันนาฮิยะฮ์ lā al-nāhiyah
لَا النَّافِيَة ลาปฏิเสธ “ไม่…” ไม่ใช่ حَرْف جَزْم ไม่แตะอิอฺรอบ เช่น لَا تَحْزَنُ “คุณไม่เศร้า”
ลาอันนาฟิยะฮ์ lā al-nāfiyah
لَامُ التَّوْكِيد ลามเน้นย้ำ “แน่แท้…” ไม่เปลี่ยนอิอฺรอบเลย เช่น لَنَعْلَمُ “เรารู้แน่แท้”
ลามุตเตากีด lām al-tawkīd
فِعْلُ الشَّرْط คำกริยาที่เป็นตัวเงื่อนไข (ท่อน “ถ้า…”) เป็น مَجْزُوم
ฟิอฺลุชชัรฏ์ fi‛l al-sharṭ
جَوَابُ الشَّرْط คำตอบของเงื่อนไข (ท่อน “ก็จะ…”) เป็น مَجْزُوم เช่นกัน หรือขึ้นต้นด้วย فَ
ญะวาบุชชัรฏ์ jawāb al-sharṭ
هَمْزَةُ الْوَصْل อะลิฟเชื่อมที่เติมหน้าคำสั่ง (اِ หรือ اُ) จะออกเสียงเมื่อเริ่มอ่าน และเงียบเมื่ออ่านต่อจากคำก่อนหน้า
ฮัมซะตุลวัศล์ hamzat al-waṣl
اَلاِسْتِقْبَال กาลอนาคต ทำด้วยการเติม سَـ (ใกล้) หรือ سَوْفَ (ไกล) หน้าคำกริยาปัจจุบัน
อัลอิสติกบาล al-istiqbāl

ภาษาไทยกับภาษาอาหรับ ตรงนี้ต่างกันอย่างไร

7 หัวข้อ · แบบฝึกหัด 26 ข้อ