ลิซาน

คุณกำลังอ่านแบบไม่ได้เข้าสู่ระบบ — อ่านได้ครบทุกอย่าง แต่ความก้าวหน้าและรอบทบทวนจะไม่ถูกบันทึก

เล่ม 1 · บทที่ 8 · ประมาณ 80 นาที

บทนำสู่คำกริยา [الْأَفْعَال]

مُقَدِّمَةٌ فِي الْأَفْعَال

กำแพงที่สูงที่สุดของหลักสูตรนี้สำหรับคนไทย — คำกริยาไทยไม่เคยเปลี่ยนรูป ส่วนคำกริยาอาหรับเปลี่ยน 14 แบบ

จบบทนี้แล้ว คุณจะทำอะไรได้

  • อธิบายได้ว่าคำกริยาอาหรับถูกแบ่งประเภทอย่างไร — ราก 3 ตัวกับ 4 ตัว · الْمَاضِي กับ الْمُضَارِع · ตระกูลที่ 1 กับตระกูลที่ 2–10
  • ผันกริยาตระกูลที่ 1 ในรูป الْمَاضِي ครบทั้ง 14 ช่อง โดยไม่ต้องเปิดตาราง
  • ผันกริยาตระกูลที่ 1 ในรูป الْمُضَارِع ครบทั้ง 14 ช่อง และรู้ว่าอักษรนำหน้า أ ن ي ت บอกอะไร
  • แปลงกริยาอดีตเป็นปัจจุบันได้ พร้อมใช้กฎสระกลาง (ع) สามข้อ และเคล็ดอักษรลำคอ
  • แยกหางที่เป็น «การผัน» ออกจากหางที่เป็น «สรรพนามกรรม» ได้ทันทีที่เห็น
  • เทียบระบบกาลของอาหรับกับคำช่วยไทย แล้ว / กำลัง / จะ ได้อย่างถูกต้อง
  • ชี้กริยาในอายะฮฺจริง แล้วบอกได้ว่าเป็นช่องไหนของตาราง (ตรงกับสรรพนามตัวใด)

คำศัพท์ที่ต้องรู้ก่อน

เราจะใช้คำเหล่านี้ตลอดทั้งบท ดูผ่าน ๆ ก่อนได้ ไม่ต้องท่องตอนนี้ — เดี๋ยวจะได้เจอซ้ำจนจำเอง

فِعْل คำกริยา
ฟิอฺล์ fi‛l พหูพจน์ أَفْعَال
اَلْفِعْلُ الْمَاضِي กริยารูปอดีต — การกระทำที่เสร็จสมบูรณ์แล้ว
อัลฟิอฺลุลมาฎี al-fi‛l al-māḍī

รูปพื้นฐานที่สุดคือ 3 อักษรพอดี เช่น كَتَبَ

اَلْفِعْلُ الْمُضَارِع กริยารูปปัจจุบัน/อนาคต — การกระทำที่ยังไม่จบ
อัลฟิอฺลุลมุฎอริอฺ al-fi‛l al-muḍāri‛

ขึ้นต้นด้วยอักษรตัวใดตัวหนึ่งใน أ ن ي ت เสมอ

اَلْفِعْلُ الثُّلَاثِيّ กริยาที่มีรากสามตัวอักษร — เป็นส่วนใหญ่ของภาษา
อัลฟิอฺลุษษุลาษีย์ al-fi‛l ath-thulāthī
اَلْفِعْلُ الرُّبَاعِيّ กริยาที่มีรากสี่ตัวอักษร — พบน้อย เรียนในเล่มที่ 2
อัลฟิอฺลุรรุบาอีย์ al-fi‛l ar-rubā‛ī
اَلْفِعْلُ الثُّلَاثِيُّ الْمُجَرَّد กริยารากสามตัวล้วน ๆ ไม่มีอักษรเพิ่ม — หนังสือเรียกว่า «ตระกูลที่ 1»
อัลฟิอฺลุษษุลาษียุลมุญัรร็อด al-fi‛l ath-thulāthī al-mujarrad
اَلْفِعْلُ الثُّلَاثِيُّ الْمَزِيدُ فِيه กริยารากสามตัวที่มีอักษรเพิ่มเข้ามา — ตระกูลที่ 2 ถึง 10
อัลฟิอฺลุษษุลาษียุลมะซีดุ ฟีฮิ al-fi‛l ath-thulāthī al-mazīd fīh
مَصْدَر คำนามกริยา — ชื่อของการกระทำนั้นเอง เช่น «การเขียน»
มัศดัร maṣdar พหูพจน์ مَصَادِر
جَذْر รากศัพท์ — โครงอักษรสามตัวที่ความหมายฝังอยู่
ญัซร์ jadhr พหูพจน์ جُذُور
اَلْمِيزَانُ الصَّرْفِيّ «ตราชั่ง» فَعَلَ ที่นักไวยากรณ์ใช้วัดรูปคำทุกคำ
อัลมีซานุศศ็อรฟีย์ al-mīzān aṣ-ṣarfī
عَيْنُ الْكَلِمَة อักษรตัวกลางของราก — สระของมันคือหัวใจของการผัน
อัยนุลกะลิมะฮ์ ‛ayn al-kalimah
حَرْفُ الْمُضَارَعَة อักษรนำหน้ากริยาปัจจุบัน — أ ن ي ت
ฮัรฟุลมุฎอเราะอะฮ์ ḥarf al-muḍāra‛ah
وَاوُ الْجَمَاعَة ตัว و ท้ายกริยาที่บอกว่า «ผู้ชายหลายคน» เป็นผู้ทำ
วาวุลญะมาอะฮ์ wāw al-jamā‛ah
نُونُ النِّسْوَة ตัว نَ ท้ายกริยาที่บอกว่า «ผู้หญิงหลายคน» เป็นผู้ทำ
นูนุนนิสวะฮ์ nūn an-niswah
أَلِفُ الِاثْنَيْنِ ตัว ا ท้ายกริยาที่บอกว่า «สองคน» เป็นผู้ทำ
อะลิฟุลอิษนัยน์ alif al-ithnayn
حُرُوفُ الْعِلَّة อักษรอ่อน ا و ي ء — ถ้าอยู่ในราก กริยาจะผันแปลกไป
หุรูฟุลอิลละฮ์ ḥurūf al-‛illah
اَلْفِعْلُ الصَّحِيح กริยาปกติ — รากไม่มีอักษรอ่อนและไม่มีชัดดะฮฺ
อัลฟิอฺลุศเศาะฮีฮ์ al-fi‛l aṣ-ṣaḥīḥ
اَلْفِعْلُ الْمُعْتَلّ กริยาผิดปกติ — รากมีอักษรอ่อน เรียนเต็ม ๆ ในเล่มที่ 2
อัลฟิอฺลุลมุอฺตัลล์ al-fi‛l al-mu‛tall
مَفْعُول بِهِ กรรมตรงของกริยา — สรรพนามที่เกาะท้ายกริยาทำหน้าที่นี้
มัฟอูล บิฮี maf‛ūl bihi

ภาษาไทยกับภาษาอาหรับ ตรงนี้ต่างกันอย่างไร

7 หัวข้อ · แบบฝึกหัด 26 ข้อ