ลิซาน

คุณกำลังอ่านแบบไม่ได้เข้าสู่ระบบ — อ่านได้ครบทุกอย่าง แต่ความก้าวหน้าและรอบทบทวนจะไม่ถูกบันทึก

เล่ม 1 · บทที่ 6 · ประมาณ 60 นาที

ประโยคนาม [الْجُمْلَةُ الِاسْمِيَّة]

الْجُمْلَةُ الِاسْمِيَّة

บทที่ภาษาไทยยื่นมือมาช่วยคุณ — ประโยคที่ไม่มีคำว่า «เป็น» คือสิ่งที่คุณพูดอยู่ทุกวัน

จบบทนี้แล้ว คุณจะทำอะไรได้

  • บอกได้ทันทีว่าประโยคที่เห็นเป็น الْجُمْلَةُ الِاسْمِيَّة หรือ الْجُمْلَةُ الْفِعْلِيَّة โดยดูแค่คำแรก
  • ชี้ مُبْتَدَأ และ خَبَر ในประโยคได้ และอธิบายได้ว่าใช้อะไรเป็นตัวตัดสิน
  • แยก الْبَيْتُ كَبِيرٌ (ประโยค) ออกจาก الْبَيْتُ الْكَبِيرُ (วลี) ได้ทุกครั้ง
  • จำแนก خَبَر ได้ครบทั้งสี่ชนิด คือ مُفْرَد · شِبْهُ الْجُمْلَة · جُمْلَة اسْمِيَّة · جُمْلَة فِعْلِيَّة
  • รู้จักอนุภาคที่ไม่กระทบอิอฺรอบ (นัฟย์ · อะฏฺฟ์ · เตากีด · ชัรฏ์) และไม่หลงว่ามันเปลี่ยนหางคำ
  • อ่านประโยคคำถามในอัลกุรอานออก และบอกได้ว่าอนุภาคคำถามตัวไหนถามอะไร
  • วิเคราะห์อายะฮฺสั้น ๆ ที่เป็นประโยคนามได้ครบทุกคำด้วยตัวเอง โดยระบุทั้งสถานะและหน้าที่

คำศัพท์ที่ต้องรู้ก่อน

เราจะใช้คำเหล่านี้ตลอดทั้งบท ดูผ่าน ๆ ก่อนได้ ไม่ต้องท่องตอนนี้ — เดี๋ยวจะได้เจอซ้ำจนจำเอง

الْجُمْلَةُ الِاسْمِيَّة ประโยคนาม — ประโยคที่ขึ้นต้นด้วยคำนาม
อัลญุมละตุล อิสมียยะฮ์ al-jumlah al-ismiyyah พหูพจน์ الْجُمَلُ الِاسْمِيَّة
الْجُمْلَةُ الْفِعْلِيَّة ประโยคกริยา — ประโยคที่ขึ้นต้นด้วยคำกริยา
อัลญุมละตุล ฟิอฺลียยะฮ์ al-jumlah al-fi‛liyyah พหูพจน์ الْجُمَلُ الْفِعْلِيَّة
مُبْتَدَأ ประธานของประโยคนาม — สิ่งที่ประโยคกำลังพูดถึง
มุบตะดะอ์ mubtada'

แปลตรงตัวว่า «ตัวที่ถูกเริ่ม» เพราะมันอยู่ต้นประโยคเสมอ

خَبَر ภาคแสดง — ข่าวหรือข้อมูลที่บอกเกี่ยวกับ مُبْتَدَأ
เคาะบัร khabar พหูพจน์ أَخْبَار

แปลตรงตัวว่า «ข่าว» — มันคือสิ่งใหม่ที่ประโยคมาบอกคุณ

مُفْرَد خَبَر ชนิดคำเดียวหรือโครงสร้างคำ (ไม่ใช่ประโยค)
มุฟร็อด mufrad
شِبْهُ الْجُمْلَة «กึ่งประโยค» — โครงสร้างอักษรจัรฺหรือคำบอกเวลา/สถานที่ ที่ทำหน้าที่เป็น خَبَر
ชิบฮุล ญุมละฮ์ shibh al-jumlah
جَارٌّ وَمَجْرُور อักษรจัรฺ + คำนามที่ถูกจัรฺ เช่น فِي الْبَيْتِ
ญารฺ วะ มัจญ์รูร jārr wa-majrūr
ظَرْف คำบอกเวลาหรือสถานที่ เช่น عِنْدَ، بَيْنَ، فَوْقَ
ซ็อรฟ์ ẓarf พหูพจน์ ظُرُوف
حُرُوفٌ غَيْرُ عَامِلَة อักษรที่ไม่กระทบอิอฺรอบ — ใส่แล้วหางคำไม่เปลี่ยน
หุรูฟ ฆ็อยรุ อามิละฮ์ ḥurūf ghayr ‛āmilah
حُرُوفُ النَّفْي อักษรปฏิเสธ เช่น لَا، مَا، كَلَّا
หุรูฟุน นัฟย์ ḥurūf an-nafy
حُرُوفُ الْعَطْف อักษรเชื่อม เช่น وَ، فَ، ثُمَّ — และมันส่งอิอฺรอบต่อไปยังคำที่ตามมา
หุรูฟุล อะฏฺฟ์ ḥurūf al-‛aṭf
حُرُوفُ التَّوْكِيد อักษรเน้นย้ำ เช่น لَـ، قَدْ، إِنَّمَا
หุรูฟุต เตากีด ḥurūf at-tawkīd
حُرُوفُ الشَّرْط อักษรเงื่อนไข เช่น لَوْ، إِنْ، لَوْلَا، أَمَّا
หุรูฟุช ชัรฏ์ ḥurūf ash-sharṭ
جَوَابُ الشَّرْط ส่วน «แล้วก็...» ของประโยคเงื่อนไข มักนำด้วย فَ
ญะวาบุช ชัรฏ์ jawāb ash-sharṭ
الِاسْتِفْهَام การถาม — ประโยคคำถาม
อัลอิสติฟฮาม al-istifhām
حُرُوفُ الِاسْتِفْهَام อนุภาคคำถาม เช่น هَلْ، أَ، مَنْ، كَيْفَ، كَمْ
หุรูฟุล อิสติฟฮาม ḥurūf al-istifhām
مَعْرِفَة คำนามชี้เฉพาะ — มี الـ หรือเป็นชื่อเฉพาะ สรรพนาม คำชี้ หรือมีเจ้าของ
มะอฺริฟะฮ์ ma‛rifah
نَكِرَة คำนามไม่ชี้เฉพาะ — มักมีตันวีน
นะกิเราะฮ์ nakirah

ภาษาไทยกับภาษาอาหรับ ตรงนี้ต่างกันอย่างไร

7 หัวข้อ · แบบฝึกหัด 23 ข้อ