คุณกำลังอ่านแบบไม่ได้เข้าสู่ระบบ — อ่านได้ครบทุกอย่าง แต่ความก้าวหน้าและรอบทบทวนจะไม่ถูกบันทึก
เล่ม 1 · บทที่ 5 · ประมาณ 95 นาที
โครงสร้างคำ
اَلْمُرَكَّبَاتُ
สองโครงสร้างที่ประกอบเป็นวลีส่วนใหญ่ในอัลกุรอาน — คำขยาย (نَعْت) กับ ความเป็นเจ้าของ (إِضَافَة) — และวิธีแยกทั้งสองออกจากกัน
จบบทนี้แล้ว คุณจะทำอะไรได้
- บอกได้ว่า مُرَكَّب (โครงสร้างคำ) คืออะไร และต่างจากประโยคสมบูรณ์อย่างไร
- สร้างและตรวจ الْمُرَكَّبُ التَّوْصِيفِيُّ ได้ โดยให้ صِفَة ตรงกับ مَوْصُوف ครบทั้งสี่อย่าง คือ เพศ จำนวน ความชี้เฉพาะ และอิอฺรอบ
- แยก مُرَكَّب إِشَارِيّ (วลีคำชี้) ออกจาก جُمْلَة اِسْمِيَّة (ประโยคนาม) ได้ โดยดูที่ความชี้เฉพาะของคำที่ถูกชี้
- ใช้กฎของ إِضَافَة ได้ครบ — مُضَاف ไม่มี الـ ไม่มีตันวีน ไม่มีนูน ส่วน مُضَاف إِلَيْهِ เป็น مَجْرُور เสมอ
- แยก بَيْتُ الرَّجُلِ (إِضَافَة) ออกจาก الْبَيْتُ الْكَبِيرُ (نَعْت) ได้ทันทีที่เห็น แม้ในอายะฮฺจริง
- อ่านและวิเคราะห์ أَسْمَاءُ الْمَوْصُولَة พร้อม صِلَة และ عَائِد ได้
- ผัน الْأَسْمَاءُ الْخَمْسَةُ (أَبٌ أَخٌ فَمٌ ذُو ذَاتٌ) เมื่อเป็น مُضَاف ได้ทั้งสามสถานะ
- ติดป้ายอิอฺรอบ (สถานะ + หน้าที่) ให้คำในวลีอัลกุรอานจริงได้
คำศัพท์ที่ต้องรู้ก่อน
เราจะใช้คำเหล่านี้ตลอดทั้งบท ดูผ่าน ๆ ก่อนได้ ไม่ต้องท่องตอนนี้ — เดี๋ยวจะได้เจอซ้ำจนจำเอง
مُرَكَّب โครงสร้างคำ — คำตั้งแต่สองคำที่รวมกันทำงานเป็นหน่วยเดียว
มุร็อกกับ murakkab พหูพจน์ مُرَكَّبَات
مَوْصُوف คำนามที่ถูกขยาย
เมาศูฟ mawṣūf พหูพจน์ مَوْصُوفَات
صِفَة คำขยาย (คำคุณศัพท์) ที่ตามหลังคำนาม
ศิฟะฮ์ ṣifah พหูพจน์ صِفَات
อีกชื่อหนึ่งที่หนังสือนะฮฺวูใช้บ่อยคือ نَعْت ความหมายเดียวกัน
نَعْت คำขยาย — คำเดียวกับ صِفَة
นะอ์ต na‛t พหูพจน์ نُعُوت
مَنْعُوت คำที่ถูกขยาย — คำเดียวกับ مَوْصُوف
มันอูต man‛ūt
اَلْمُرَكَّبُ التَّوْصِيفِيُّ โครงสร้างคำขยาย เช่น الْبَيْتُ الْكَبِيرُ “บ้านหลังใหญ่”
อัลมุร็อกกับ อัตเตาศีฟีย์ al-murakkab al-tawṣīfī
إِضَافَة โครงสร้างความเป็นเจ้าของ เช่น بَيْتُ الرَّجُلِ “บ้านของผู้ชาย”
อิฎอฟะฮ์ iḍāfah พหูพจน์ إِضَافَات
مُضَاف คำแรกของอิฎอฟะฮ์ — สิ่งที่ถูกครอบครอง
มุฎอฟ muḍāf
مُضَافٌ إِلَيْهِ คำที่สองของอิฎอฟะฮ์ — เจ้าของ อยู่ในสถานะ جَرّ เสมอ
มุฎอฟุน อิลัยฮิ muḍāf ilayh
اِسْمُ الْمَوْصُولِ สรรพนามเชื่อม เช่น الَّذِي “ผู้ซึ่ง”
อิสมุลเมาศูล ism al-mawṣūl พหูพจน์ أَسْمَاءُ الْمَوْصُولَةِ
صِلَةُ الْمَوْصُولِ ข้อความที่ตามหลังสรรพนามเชื่อม ทำหน้าที่ขยาย
ศิละตุลเมาศูล ṣilat al-mawṣūl
عَائِد สรรพนามในประโยคขยายที่ย้อนกลับไปหาคำนามเดิม ภาษาไทยไม่มีและไม่ต้องแปล
อาอิด ‛āid
اِسْمُ الْإِشَارَةِ คำชี้ เช่น هَٰذَا ذَٰلِكَ
อิสมุลอิชาเราะฮ์ ism al-ishārah พหูพจน์ أَسْمَاءُ الْإِشَارَةِ
مَعْرِفَة คำนามชี้เฉพาะ — มี الـ หรือเป็นชื่อเฉพาะ หรือเป็น مُضَاف ของคำชี้เฉพาะ
มะอ์ริฟะฮ์ ma‛rifah
نَكِرَة คำนามไม่ชี้เฉพาะ — ปกติลงท้ายด้วยตันวีน
นะกิเราะฮ์ nakirah
اَلْأَسْمَاءُ الْخَمْسَةُ คำนามพิเศษห้าคำ أَبٌ أَخٌ فَمٌ ذُو ذَاتٌ ที่ผันแปลกเมื่อเป็น مُضَاف
อัลอัสมาอุล ค็อมซะฮ์ al-asmā' al-khamsah
ภาษาไทยกับภาษาอาหรับ ตรงนี้ต่างกันอย่างไร
8 หัวข้อ · แบบฝึกหัด 22 ข้อ