คุณกำลังอ่านแบบไม่ได้เข้าสู่ระบบ — อ่านได้ครบทุกอย่าง แต่ความก้าวหน้าและรอบทบทวนจะไม่ถูกบันทึก

เล่ม 1 · บทที่ 4 · ประมาณ 55 นาที

อักษร [الْحُرُوف] และพหูพจน์แตก [جَمْعُ التَّكْسِير]

الْحُرُوفُ وَجَمْعُ التَّكْسِير

คำเล็ก ๆ ที่สั่งสระท้ายของคำถัดไป และพหูพจน์ที่เขียนคำใหม่จากข้างใน

จบบทนี้แล้ว คุณจะทำอะไรได้

บอกได้ว่าอักษร (حَرْف) แต่ละกลุ่มบังคับให้คำที่ตามมาอยู่ในสภาพอิอฺรอบใด
วางสระท้ายคำนามหลัง حَرْف جَرّ ได้ถูกต้อง และเรียกคู่นี้ว่า جَارّ وَمَجْرُور
แยก ظَرْفُ الْمَكان กับ ظَرْفُ الزَّمان และอธิบายได้ว่าทำไมมันเป็นคำนาม ไม่ใช่อักษร
ใช้ إِنَّ وَأَخَوَاتُهَا ได้ และรู้ว่ามันสลับอิอฺรอบของประโยคนามอย่างไร
แยก حُرُوف النَّصْب กับ حُرُوف الْجَزْم ที่ทำงานกับคำกริยา และรู้ว่าคำกริยาไม่มีสภาพ جَرّ
จำแบบ (وَزْن) ของ جَمْعُ التَّكْسِير ที่พบบ่อย และสร้างพหูพจน์หรือถอดกลับเป็นเอกพจน์ได้
วิเคราะห์วลี جَارّ وَمَجْرُور และประโยค إِنَّ ในอายะฮฺจริงได้

คำศัพท์ที่ต้องรู้ก่อน

เราจะใช้คำเหล่านี้ตลอดทั้งบท ดูผ่าน ๆ ก่อนได้ ไม่ต้องท่องตอนนี้ — เดี๋ยวจะได้เจอซ้ำจนจำเอง

حَرْف อักษร — คำชนิดที่สามของภาษาอาหรับ

ฮัรฟ์ ḥarf พหูพจน์ حُرُوف

حَرْفُ الْجَرّ อักษรที่บังคับคำนามถัดไปให้อยู่ในสภาพ جَرّ

ฮัรฟุลญัรร์ ḥarf al-jarr พหูพจน์ حُرُوفُ الْجَرّ

جَارّ وَمَجْرُور อักษรญัรร์กับคำนามที่ถูกญัรร์ — เดินมาเป็นคู่เสมอ

ญาร์ร วะ มัจญ์รูร jārr wa majrūr

ظَرْف คำนามบอกสถานที่หรือเวลา

ซ็อรฟ์ ẓarf พหูพจน์ ظُرُوف

ظَرْفُ الْمَكان คำนามบอกสถานที่ เช่น تَحْتَ (ใต้)

ซ็อรฟุลมะกาน ẓarf al-makān

ظَرْفُ الزَّمان คำนามบอกเวลา เช่น بَعْدَ (หลัง)

ซ็อรฟุซซะมาน ẓarf al-zamān

إِنَّ وَأَخَوَاتُهَا “อินนะและพี่น้องของมัน” — อักษรหกตัวที่บังคับ نَصْب บนประโยคนาม

อินนะ วะ อะเคาะวาตุฮา inna wa akhawātuhā

اسْمُ إِنَّ คำนามของอินนะ — คือมุบตะดะอ์เดิมที่ถูกดึงลงเป็น نَصْب

อิสมุ อินนะ ism inna

خَبَرُ إِنَّ ภาคแสดงของอินนะ — ยังคงอยู่ในสภาพ رَفْع เหมือนเดิม

เคาะบะรุ อินนะ khabar inna

حَرْفُ النَّصْب อักษรที่บังคับสภาพ نَصْب

ฮัรฟุนนัศบ์ ḥarf al-naṣb พหูพจน์ حُرُوفُ النَّصْب

حَرْفُ الْجَزْم อักษรที่บังคับคำกริยาปัจจุบันให้ลงท้ายด้วยสุกูน

ฮัรฟุลญัซม์ ḥarf al-jazm พหูพจน์ حُرُوفُ الْجَزْم

حَرْفُ الْقَسَم อักษรสาบาน มีสามตัวคือ وَ، تَ، بِ

ฮัรฟุลเกาะซัม ḥarf al-qasam

جَمْعُ التَّكْسِير พหูพจน์แตก — พหูพจน์ที่เปลี่ยนรูปข้างในคำ

ญัมอุตตักซีร jam‛ al-taksīr

مُفْرَد เอกพจน์

มุฟร็อด mufrad พหูพจน์ مُفْرَدَات

وَزْن แบบ/แม่พิมพ์ของคำ วัดด้วยรากตัวอย่าง ف-ع-ل

วัซน์ wazn พหูพจน์ أَوْزَان

ภาษาไทยกับภาษาอาหรับ ตรงนี้ต่างกันอย่างไร

ภาษาไทยช่วยคุณตรงนี้

คำบุพบทไทยเข้ากับ حُرُوف الْجَرّ ได้ดีมาก

ข่าวดีก่อน — ตรงนี้ภาษาไทยช่วยคุณ ภาษาไทยมีคำบุพบทที่ทำงานเหมือนกันเป๊ะ วางไว้หน้าคำนามและเรียงลำดับเหมือนกัน: ใน = فِي، บน = عَلَى، จาก = مِنْ، ถึง/สู่ = إِلَى، กับ/ด้วย = بِ ฉะนั้น “ในบ้าน” กับ فِي الْبَيْتِ เรียงคำเหมือนกันทุกประการ ไม่ต้องกลับหัวความคิดเหมือนที่คนพูดภาษาอังกฤษต้องทำในเรื่องอื่น ๆ ความหมายของอักษรกลุ่มนี้คุณจะจำได้เร็ว

ไทย ในบ้าน / จากมักกะฮฺ / ถึงมัสยิด

อาหรับ فِي الْبَيْتِ / مِنْ مَكَّةَ / إِلَى الْمَسْجِدِ

ภาษาไทยไม่มีสิ่งนี้

แต่ในภาษาไทย ไม่มีอะไรไปเปลี่ยนรูปคำถัดไปเลย

นี่คือจุดที่ภาษาไทยหมดแรงช่วย ในประโยค “บ้าน” “ในบ้าน” “จากบ้าน” คำว่า บ้าน ไม่ขยับสักตัวอักษร แต่ภาษาอาหรับ الْبَيْتُ กลายเป็น الْبَيْتِ ทันทีที่ فِي มาอยู่ข้างหน้า ความคิดที่ว่า “คำเล็ก ๆ คำนี้ไปสั่งสระท้ายของคำถัดไป” ไม่มีที่ยึดในภาษาไทยเลย คุณต้องสร้างนิสัยใหม่: ทุกครั้งที่เห็น حَرْف جَرّ ให้สายตาเลื่อนไปที่ท้ายคำถัดไปทันที

ไทย บ้าน → ในบ้าน → จากบ้าน (คำว่า “บ้าน” เหมือนเดิมทุกครั้ง)

อาหรับ الْبَيْتُ ← فِي الْبَيْتِ ← مِنَ الْبَيْتِ

ภาษาไทยไม่มีสิ่งนี้

إِنَّ กลับสภาพของประโยคนาม — ภาษาไทยไม่มีอะไรให้เทียบ

ในภาษาไทย ถ้าคุณเติมคำว่า “แท้จริงแล้ว” ไว้หน้าประโยค ประโยคเดิมไม่เปลี่ยนอะไรเลย: “บ้านใหญ่” → “แท้จริงแล้วบ้านใหญ่” แต่ในภาษาอาหรับ الْبَيْتُ كَبِيرٌ พอเติม إِنَّ กลายเป็น إِنَّ الْبَيْتَ كَبِيرٌ — คำแรกเปลี่ยนจากฎ็อมมะฮฺเป็นฟัตฮะฮฺทันที คำที่สองไม่ขยับ นี่คือกฎที่ผู้เรียนพลาดบ่อยที่สุดข้อหนึ่ง เพราะสมองแปลคำว่า “แท้จริง” เสร็จแล้วก็เดินหน้าต่อ ลืมไปว่ามีงานทางไวยากรณ์ค้างอยู่

ไทย บ้านใหญ่ → แท้จริงแล้ว บ้านใหญ่ (ไม่มีอะไรเปลี่ยน)

อาหรับ الْبَيْتُ كَبِيرٌ ← إِنَّ الْبَيْتَ كَبِيرٌ

ภาษาไทยไม่มีสิ่งนี้

ภาษาไทยไม่ทำเครื่องหมายพหูพจน์เลย และพหูพจน์แตกยิ่งไปไกลกว่านั้น

คำว่า “หนังสือ” ในภาษาไทยเป็นเล่มเดียวหรือร้อยเล่มก็คำเดิม บริบทเป็นตัวบอก ฉะนั้นแค่ความคิดว่า “คำนามต้องเปลี่ยนรูปเมื่อมีมากกว่าหนึ่ง” ก็ใหม่แล้วสำหรับคุณ และ جَمْعُ التَّكْسِير ยังไม่ใช่แค่การเติมหางท้ายคำแบบ ـُون หรือ ـَات แต่มัน “รื้อข้างในคำใหม่”: كِتَاب กลายเป็น كُتُب — พยัญชนะสามตัว ك-ت-ب ยังอยู่ครบ แต่สระถูกเทใหม่ทั้งชุด วิธีเรียนที่ได้ผลคือ อย่าท่องเป็นรายการคำ ให้ฝึก “จำแบบ” (وَزْن) แทน พอคุณเห็น أَفْعَال หรือ فُعُول ปุ๊บ คุณจะรู้ว่านี่คือพหูพจน์ แม้ยังไม่รู้ว่าคำนั้นแปลว่าอะไร

ไทย หนังสือ = หนังสือหนึ่งเล่ม หรือ หนังสือหลายเล่ม ก็คำเดียวกัน

อาหรับ كِتَاب ← كُتُب

6 หัวข้อ · แบบฝึกหัด 25 ข้อ