ลิซาน

คุณกำลังอ่านแบบไม่ได้เข้าสู่ระบบ — อ่านได้ครบทุกอย่าง แต่ความก้าวหน้าและรอบทบทวนจะไม่ถูกบันทึก

เล่ม 1 · บทที่ 1 · ประมาณ 60 นาที

คำในภาษาอาหรับ [الْكَلِمَة]

الْكَلِمَة

บทเรียนไวยากรณ์บทแรกจริง ๆ ของคุณ — คำสามชนิด ลักษณะสี่ประการของคำนาม และการพบกับ “อิอฺรอบ” ครั้งแรก

จบบทนี้แล้ว คุณจะทำอะไรได้

  • แยกคำอาหรับทุกคำออกเป็นสามชนิด — اِسْم (คำนาม) · فِعْل (คำกริยา) · حَرْف (อักษร) — พร้อมบอกได้ว่าใช้อะไรตัดสิน
  • ใช้สัญญาณสามอย่าง (ال · ตันวีน · ة) เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าคำนั้นเป็น اِسْم แม้ยังไม่รู้ความหมาย
  • บอกลักษณะสี่ประการที่คำนามอาหรับทุกคำแบกอยู่ได้ครบ — اَلْعَدَد · اَلْجِنْس · اَلْقِسْم · اَلْإِعْرَاب
  • อธิบายได้ว่าอิอฺรอบคืออะไร และทำไมภาษาอาหรับจึงสลับลำดับคำได้โดยความหมายไม่เปลี่ยน ในขณะที่ภาษาไทยทำไม่ได้
  • อ่านสระท้ายคำนามเอกพจน์แล้วบอกได้ว่าคำนั้นอยู่ในสภาพ رَفْع، نَصْب หรือ جَرّ
  • จำแนกคำนามเป็นเอกพจน์ ทวิพจน์ หรือพหูพจน์จากรูปท้ายคำ และเข้าใจว่าท้ายคำเดียวกันนั้นบอกอิอฺรอบไปพร้อมกัน

คำศัพท์ที่ต้องรู้ก่อน

เราจะใช้คำเหล่านี้ตลอดทั้งบท ดูผ่าน ๆ ก่อนได้ ไม่ต้องท่องตอนนี้ — เดี๋ยวจะได้เจอซ้ำจนจำเอง

كَلِمَة คำ (หน่วยเล็กที่สุดที่มีความหมายในภาษา)
กะลิมะฮฺ kalimah พหูพจน์ كَلِمَات
اِسْم คำนาม — รวมถึงสรรพนาม คำคุณศัพท์ และนามกริยาด้วย
อิสม์ ism พหูพจน์ أَسْمَاء
فِعْل คำกริยา — การกระทำที่ผูกกับช่วงเวลา
ฟิอฺล์ fi‛l พหูพจน์ أَفْعَال
حَرْف อักษร — คำเล็ก ๆ ที่ต้องเกาะคำอื่นจึงจะมีความหมาย เช่น คำบุพบท คำเชื่อม คำปฏิเสธ
ฮัรฟ์ ḥarf พหูพจน์ حُرُوف
إِعْرَاب การเปลี่ยนท้ายคำเพื่อบอกหน้าที่ของคำนั้นในประโยค
อิอฺรอบ i‛rāb
رَفْع สภาพร็อฟอฺ — สภาพของ “ผู้กระทำ” และของประธานในประโยคนาม
ร็อฟอฺ raf‛
نَصْب สภาพนัศบ์ — สภาพของ “ผู้ถูกกระทำ” และของคำที่บอกรายละเอียด
นัศบ์ naṣb
جَرّ สภาพญัรร์ — สภาพของคำที่ตามหลังคำบุพบท หรือคำที่บอกความเป็นเจ้าของ
ญัรร์ jarr
اَلْعَدَد จำนวน — เอกพจน์ ทวิพจน์ หรือพหูพจน์
อัลอะดัด al-‛adad
اَلْجِنْس เพศทางไวยากรณ์ — ชายหรือหญิง
อัลญินส์ al-jins
اَلْقِسْم ความชี้เฉพาะ — ชี้เฉพาะหรือไม่ชี้เฉพาะ
อัลกิสม์ al-qism
تَنْوِين สระคู่ท้ายคำที่ออกเสียงมีเสียง “น” ตาม (ـٌ ـً ـٍ)
ตันวีน tanwīn
تَاء مَرْبُوطَة ตัว ة ท้ายคำ — เครื่องหมายเพศหญิงที่พบบ่อยที่สุด
ตาอ์มัรบูเฏาะฮฺ tā marbūṭah
مُثَنَّى ทวิพจน์ — รูปที่ใช้กับ “สองสิ่งพอดี”
มุษันนา muthannā
جَمْعُ التَّكْسِير พหูพจน์แตก — พหูพจน์ที่รูปคำถูกรื้อใหม่ทั้งคำ
ญัมอฺ อัตตักซีร jam‛ at-taksīr
تَشْكِيل เครื่องหมายสระที่เขียนกำกับบนหรือใต้ตัวอักษร
ตัชกีล tashkīl
حَرَكَة สระสั้นสามตัวของภาษาอาหรับ
ฮะเราะกะฮฺ ḥarakah พหูพจน์ حَرَكَات

ภาษาไทยกับภาษาอาหรับ ตรงนี้ต่างกันอย่างไร

6 หัวข้อ · แบบฝึกหัด 18 ข้อ